Annika von Hauswolff

The 21st Century Transitional Object (21. Yüzyıl Geçişsi Nesnesi), 2004

C-Print

120x150 cm, Ed. 4

Galeri Zilberman’da gelecek sergi: Entropi, 2 Kasım 2013 – 4 Ocak 2014

Galeri Zilberman; küratörlüğü Vassilios Doupas tarafından gerçekleştirilen ve Christoph Büchel, Maurizio Cattelan, William E. Jones, Annika Von Hausswolff, Kay Rosen ve Frank Selby’nin yeni ve güncel işlerini öne çıkaran bir grup sergisi olan “Entropi”yi sunmaktan
mutluluk duyar. Serginin açılışı 1 Kasım’da yapılacaktır.

Termodinamikte, “entropi”, bir sistem içerisindeki düzensizliğin seviyesi ile ilişiklendirilmiş bir terimdir. Kültürel ve politik teoriye uygulandığında ise, entropi, geniş anlamda, kapalı bir sistemdeki tahrip edici / yıkıcı unsurların ve denge bozucu kuvvetlerin tanınması
olarak da yorumlanabilir. Bu sistemlerden birisi de dilbilimsel sistemdir. Yaygınca kabul görmüş bir kurallar kümesinden oluşan dil, soyut bir işaretler ve semboller sistemidir ve anlamın kuruluşu sık sık çeşitli bağlamlara ve öznel yorumlamalara bağlıdır. Bu bağlamda, görünürde sabit, değişmez olan bir sistemin düzeni küçük bir değişiklik ile bozulabilir veya belirli seviyedeki bir ikirciklilik anlamı etkin bir biçimde değiştirebilir.

ADD AND END’de (EKLE VE BİTİR), Kay Rosen’in üç sözcükten oluşan Short Story | Kısa Hikaye’sinde de durum bundan ibarettir. Son dizilişte, N yerine D ve A yerine E koyarak, Rosen kaydırım yoluyla anlam yaratır ve açık uçlu bir anlatının kısa ve öz
bir biçimde ortaya çıkmasına olanak sağlar. Rosen, işin ilginçliğinin, “dilbilimsel dizilişi bozarak, beklenen işlevi aşan ve üstünde performans sağlayan paternler ve sistemler ortaya çıkartan bu küçük birimlerin yokluğunda, varlığında, yeniden düzenlenmesinde
veya değiştirilmesinde” yattığını anlar. Dilbilimsel sistemlerin ve iletişim modellerinin parçalanması, Frank Selby’nin başlıca ilgi alanları arasındadır. Ayaklanmalar, isyanlar
ve sosyal çalkantılar ile ilgili girift çizimleriyle tanınan sanatçı, çalışmasının konusundan, dil ile ilgili deneyimlenen bir başarısızlığın akabinde bir krizi ortaya çıkardığı insanlara dair örnekler olarak bahsetmektedir. Krizin bu dışavurumu ise daha sonra başka bir
iletişim biçimini oluşturmaktadır.

Otoritenin dili, William E. Jones’un, polis memurlarına yönelik, bir şüpheliyi (silahla) vurup vurmayacaklarına içgüdüye dayalı karar verebilmeleri için eğitici bir filmi olan Shoot Don’t Shoot’ta (Vur Vurma) kullanılmaktadır. Sergi sanatçının kitlesel hükümet gözetlemesi ve etkilerine odaklanan iki filmine daha ev sahipliği yapmaktadır: Bay of Pigs (Domuzlar Körfezi) ve Mission Mind Control (Görev Zihin Kontrolü). Mission Mind Control, ABD hükümetinin halüsinojenik uyuşturucular ve beyin yıkama ile yapılan gizli deneyleri üzerine bir araştırma raporuna dayalıdır. 1979’da televizyondan kasede çekilen ve reklamları da içeren orijinal kayıt, soyut, psikodelik bir animasyona dönüşmektedir.

“Taliban” ruhu içinde, Christoph Büchel askeri “psikolojik operasyonlar”dan büyülenmiştir. Sanatçı, ABD ordusu tarafından Afganistan ve Irak’ta (uçaktan) bırakılan 120’nin üzerinde propaganda kitapçığı / bildirisi ve bunların yanısıra benzer materyallerden oluşan
bir sanatçı kitabı oluşturmuştur. Bu sergide, sanatçı, 2001-2006 tarihli Made in Afghanistan (Afganistan’da Üretilmiştir) serisinden bir halıyı sunmaktadır. Çalışma, global kapitalizm ve Amerikan hegemonyası üzerine bir diğer politik olarak direkt, ancak şakacı
yorumdur ve Büchel’in, değişime gebe, kurgulanmış gerçeklikler olarak açığa çıkararak, egemen ideolojilerin güçlerinin sır(la)rını çözme, aydınlığa kavuşturma tercihini yansıtır.

Maurizio Cattelan’ın bir kırık kasaya dair polaroidi, sanatçının kurumsal eleştirinin faili olarak saldığı nam ile tutarlıdır. Cattelan, sıkça, kapitalizm sonrası aneminin panzehiri olarak, terörizm, hırsızlık ve gerçekten kaçış temalarını araştırmış, Arte Povera’nın
kalıtlarına kara mizah, “düşük” sanata ve huzur bozucu vücut hareketlerine dair referanslar külliyatı aşılamıştır. Annika von Hausswolff’un çalışması, fotoğrafçılık, heykel ve performans arasında rahatsızca oturmaktadır. Sanatçı, izleyicinin bakışını “hack” eden “durumlar” yaratarak, kişisel olan ile politik olan arasındaki ayrımı deşifre etmesi daha zor hale getirir. Masa örtüsü ile örtülmüş bir çiftin görüntüsü tekinsizce çarpıcı ve arsızca budaladır; sanatçı tüm eylemi izleyiciye yönlendirir, izleyici de resimlerin – ve uzantısı olarak bir diğer anlatının – önünde bir konum seçmeye zorlanır.

Bir anarşik kaos estetiğini reddederek, sergi; ikirciklilik, mizah ve (olduğundan) az göstermeyi, toplumun “büyük anlatıları” üzerinde kritik ve dekonstrüksiyonist perspektifler yetiştirmek için kinayeli olarak kullanmaktadır. Bu sergiye, David Gleeson’un bir metninin yer aldığı bir katalog eşlik etmektedir.

Entropi, 4 Ocak 2014 tarihine kadar Galeri Zilberman’da sergilenecektir.

Açılış Saatleri: Salı ile Cuma arası 10-19:30 ve Cumartesi 12-19

Sanatçılar Hakkında Daha Fazla Bilgi

Christoph Büchel (d. 1966, CH)’in aralarında MACBA, Barselona; PS1, New York; Migros Museum, Zürih; Kinsthalle St. Gallen, MAMCO, Cenevre; Palais de Tokyo, Paris; Palazzo Grassi, Venedik; Swiss Institute, New York’un da olduğu müzelerde önemli sergileri olmuştur. 51inci ve 52nci Venedik Bienali’ne, Frankfurt’taki Manifesta 4’e, Yunanistan’da 3üncü Thessaloniki Bienali’ne ve Birleşik Arap Emirlikleri’ndeki Sharjah Bienali 7’ye dahil olmuştur. Düzenli olarak Hauser and Wirth’de, Londra’da ve Zürih’de görünmektedir.
Maurizio Cattelan (d. 1960, IT) 90’ların en önemli kavramsal sanatçılarından biridir. Çalışmaları, MoMA, New York, Guggenheim Museum, New York ve Beyeler Foundation, Basel’in de aralarında olduğu pek çok müzede sergilenmiştir.
Kendi kuşağının en başarılı İsveç’li sanatçılarından biri olan Annika von Hausswolff’un (d. 1967, SE), aralarında Aarus KunstMuseum, Kopenhag, Magasin 3, Stockholm, La Conservera, Murcia, İspanya’nın da olduğu müzelerde ve aralarında Victoria Miro, Londra, Air De Paris, Paris ve Andrehn-Schiptjeno, Stockholm’un da yer aldığı pek çok galeride çalışmaları
sergilenmiştir. 1999’daki Venedik Bienali’nde İsveç’i temsil etmiş, İtalya’nın birleşmesinin 150. Yıldönümü özel edisyonu olan 54üncü Venedik Bienali’ne de çalışmalarını sergilemek üzere seçilmiştir.
Frank Selby (d. 1975, US), Atina, Paris, Miami ve New York’ta kişisel sergiler gerçekleştirmiştir. Son zamanlarda, Southeastern Center for Contemporary Art, ABD’de bir müze sergisi olmuş ve FLAG Foundation, New York, DePaul Museum, Chicago ve The Drawing Centre, New York’ta çalışmaları sergilenmiştir.
Kay Rosen’in (d. 1949, US) dile dayalı resimleri, çizimleri, edisyonları ve yerleştirmeleri müze ve kurumlarda, ulusal ve uluslararası düzeyde onlarca yıl boyunca sergilenmiştir; bunlar arasında en göze çarpanları, The Museum of Modern Art, New York; The Museum of Contemporary Art, Los Angeles (burada 1998-99’da retrospektif bir sergisi olmuştur); MASS MOCA, North Adams, Massachusetts; The Whitney Biennial; Witte de With Center for Contemporary Art, Rotterdam olup,
ayrıca ABD ve Avrupa’da sayısız kişisel galeri sergileri gerçekleştirmiştir. Rosen’in büyük ölçekli duvar boyama projeleri, halihazırda Christchurch Art Gallery, Yeni Zelanda; The Art Institute of Chicago; Aspen Art Museum; Indianapolis Museum of Art; The Museum of Fine Arts, Boston; Contemporary Art Gallery (CAG), Vancouver; Marabouparken, Sundbyberg,
İsveç; MKG127, Toronto; ve Fri Art, Fribourg, İsviçre’de sergilenmektedir.
William E Jones (d. 1962, US) bir sanatçı ve film yapımcısıdır. Çalışmaları Cinémathèque Française ve Musée du Louvre, Paris’te, Uluslararası Film Festivali Rotterdam’da, Sundance Film Festival’inde, Museum of Contemporary Art, Los Angeles’ta ve Museum of Modern Art, New York’ta gösterilmiştir. Filmleri ve videoları have been the subject of retrospectives at 2005’te Tate Modern, Londra’da; 2010’da Anthology Film Archives, New York’ta; 2011’de Austrian Film Museum, Viyana’da ve 2011’de Oberhausen Film Festivali’nde gösterilmiştir. New York’taki Whitney Museum of American Art’ın 1993 ve 2008 Bienal Sergileri’ne dahil edilmiştir. Çalışmaları 2009’daki 53üncü Venedik Bienali’nde
Nordik pavyonunda ve 12nci İstanbul Bienali’nde, 2011’de “Untitled (Death by Gun) | Başlıksız (Tabanca ile Ölüm)” başlıklı sergide gösterilmiştir. Whitecube, Londra, The Modern Institute, Glasgow, Rafaella Cortese, Milan ve David Kordansky Gallery, Los Angeles, CA’nın da aralarında olduğu pek çok galeride görülmüştür.

  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Email
  • RSS
  • FriendFeed
  • Pinterest
||||| 0 ! |||||
HABERLER içinde , etiketleriyle tarihinde tarafınadan gönderildi.

BUNLAR DA İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir


*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>